لائيك از ريشهى لاتينى
«LAICUS»
به معنى امور متعلق به خلق در مقابل امور متعلق
به خدا گرفته شده است. همچنين در قرون وسطى كسى را كه جزو سلسله مراتب
كليسايى
نبوده است “لائيكوس” ميناميدند. لائيسيسم در روزگار ما به معناى آئينى است
كه
ميخواهد بنيادها و تأسيسات اجتماعى را از تسلط مذهب خارج كند.
لائيسيته تا
حدودى و تا آنجا كه قصد جداكردن نهادهاى دولتى و تعليم و تربيت از ديانت را
دارد
شبيه سكولاريسم است؛ با اين تفاوت كه سكولاريسم يك پروسهى دنيوى كردن امور
و
قداست زدايى گسترده در قلمروهاى مختلف است. اما لائيسم بيشتر به نسبت ميان
دولت و
دين مربوط ميشود كه مبتنى است بر:
1-
جدايى جامعهى مذهبى از قدرت
سياسى
2-
پلوراليسم مذهبى دولت و بيطرفى نسبت به همهى اديان
3- تأكيد بر الحاد رسمى كاركنان دولت و عدم پايبندى آنها به شعائر مذهبى.
بعضاً
نيز افراد يا دولتهايى را كه بر الحاد صراحت دارند “لائيك” مينامند؛
مثلاً دولت
فرانسه از سال 1905 ميلادى، يك دولت رسماً لائيك است و يا نظير آن دولت
تركيه كه به
سال 1922 ميلادى تأسيس گرديد.
