|
الدعاء الحادي عشر
وكان من دعائه(عليه السلام) بِخَواتِمِ الخَيْرِ:
يا مَنْ ذِكْرُهُ شَرَفٌ لِلذَّاكِرِينَ وَيَا مَنْ شُكْرُهُ
فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَيَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ
لِلْمُطِيعِينَ.
صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ وَاشْغَلْ
قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْر، وَأَلْسِنَتَنَا
بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْر وَجَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ
كُلِّ طَاعَة. فَإنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغُل
فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلاَمَة لا تُدْرِكُنَا فِيهِ تَبِعَةٌ وَلاَ
تَلْحَقُنَا فِيهِ سَاَمَةٌ حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا كُتَّابُ
السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَة خَالِيَة مِنْ ذِكْرِ سَيِّئاتِنَا
وَيَتَوَلّى كُتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا
كَتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا.
وَإذَا انْقَضَتْ أَيَّامُ حَيَاتِنَـا وَتَصَرَّمَتْ مُـدَدُ
أَعْمَارِنَـا، وَاسْتَحْضَرَتْنَا دَعْوَتُكَ الَّتِي لاَ بُدَّ
مِنْهَا وَمِنْ إجَابَتِهَا.
فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ، وَاجْعَلْ خِتَامَ مَا تُحْصِي
عَلَيْنَا كَتَبَةُ أَعْمَالِنَا تَوْبَةً مَقْبُولَةً لا
تُوقِفُنَا بَعْدَهَا عَلَى ذَنْب اجْتَرَحْنَاهُ، وَلاَ مَعْصِيَة
اقْتَرَفْنَاهَا، وَلاَ تَكْشِفْ عَنَّا سِتْراً سَتَرْتَهُ عَلَى
رُؤُوسِ الاشْهَادِ يَوْمَ تَبْلُو أَخْبَارَ عِبَادِكَ إنَّكَ
رَحِيمٌ بِمَنْ دَعَاكَ، وَمُسْتَجيبٌ لِمَنْ نَادَاكَ.
ترجمه :
اى كسى كه يادت مايه آبروى يادكنندگان است،
و اى كسى كه شكرت موجب كامروائى شاكران است، و اى كسى كه طاعتت
باعث نجات مطيعان
است.
بر محمد و آلش رحمت فرست و دلهاى ما را بياد خود از هر ياد و
زبانهامان را به
شكر خود از هر شكر و اعضايمان را به طاعت خود از هر طاعت مشغول دار
و اگر براى ما
فراغتى از كارها تقدير كرده باشى، پس آن را فراغت توأم با
سلامتى قرار ده كه به سبب
آن گناهى دامنگيرمان نشود، و خستگىاى بما نپيوندد. تا نويسندگان
گناهان با نامهاى
خالى از ذكر بديهامان از طرف ما باز گردند، و نويسندگان حسنات به
سبب آنچه از
نيكى هاى ما نوشته اند شادان باز آيند.
و چون ايام عمرمان سپرى شود و رشته زندگيمان
بگسلد. و آن دعوت تو. كه از وقوع و اجابتش گريز نيست ما را احضار
كند.
پس بر محمد و
آلش رحمت فرست و پايان آنچه را كه نويسندگان اعمالمان بر ما
مىنويسند توبه اى
پذيرفته قرار ده كه بعد از آن ما را بر گناهى كه كرده باشيم و
نافرمانىاى كه مرتكب
شده باشيم توبيخ نكنى،و روزى كه اسرار و اخبار بندگانت را
مى آزمائى در برابر
حاضران و ناظران پرده اى را كه خود فرو گسترده اى از روى كار ما
برندارى زيرا كه تو
نسبت به هر كه ترا بخواند مهربانى و در باره هر كه ترا ندا دهد
اجابت كننده اى.
الدعاء الثاني عشر
وكان من دعائه(عليه السلام) في الاعتراف وطلب
التوبة إلى الله تعالى:
أَللَّهُمَّ إنَّهُ يَحْجُبُنِي عَنْ
مَسْأَلَتِكَ خِلاَلٌ ثَلاثٌ وَتَحْدُونِي عَلَيْهَا خَلَّةٌ
وَاحِدَةٌ، يَحْجُبُنِي أَمْرٌ أَمَرْتَ بِهِ فَأَبْطَأتُ عَنْهُ،
وَنَهْيٌ نَهَيْتَنِي عَنْهُ فَأَسْرَعْتُ إلَيْهِ، وَنِعْمَةٌ
أَنْعَمْتَ بِهَا عَلَيَّ فَقَصَّـرْتُ فِي شُكْرِهَـا.
وَيَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ
بِوَجْهِهِ إلَيْكَ، وَوَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّـهِ إلَيْكَ، إذْ
جَمِيعُ إحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ، وَإذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ.
فَهَا أَنَا ذَا يَا إلهِيْ وَاقِفٌ بِبَابِ
عِزِّكَ وُقُوفَ المُسْتَسْلِمِ الذَّلِيْل، وَسَائِلُكَ عَلَى
الْحَيَاءِ مِنّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيْلِ. مُقـرٌّ لَكَ
بأَنّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إحْسَانِـكَ إلاَّ بِالاِقْلاَعِ
عَنْ عِصْيَانِكَ، وَلَمْ أَخْلُ فِي الْحَالاتِ كُلِّهَا مِنِ
امْتِنَانِكَ.
فَهَلْ يَنْفَعُنِي يَا إلهِي إقْرَارِي
عِنْدَكَ بِسُوءِ مَا اكْتَسَبْتُ؟ وَهَلْ يُنْجِيْنِي مِنْكَ
اعْتِرَافِي لَكَ بِقَبِيْحِ مَا ارْتَكَبْتُ؟ أَمْ أَوْجَبْتَ لِي
فِي مَقَامِي هَذَا سُخْطَكَ؟ أَمْ لَزِمَنِي فِي وَقْتِ دُعَائِي
مَقْتُكَ؟
سُبْحَانَكَ! لاَ أَيْأَسُ مِنْكَ وَقَدْ
فَتَحْتَ لِيَ بَابَ التَّوْبَةِ إلَيْكَ، بَلْ أَقُولُ مَقَالَ
الْعَبْدِ الذَّلِيلِ الظَّالِمِ لِنَفْسِهِ الْمُسْتَخِفِّ
بِحُرْمَةِ رَبِّهِ الَّذِي عَظُمَتْ ذُنُوبُهُ فَجَلَّتْ
وَأَدْبَرَتْ أَيّامُهُ فَوَلَّتْ حَتَّى إذَا رَأى مُدَّةَ
الْعَمَلِ قَدِ انْقَضَتْ وَغَايَةَ الْعُمُرِ قَدِ انْتَهَتْ،
وَأَيْقَنَ أَنَّهُ لا مَحيصَ لَهُ مِنْكَ، وَلاَ مَهْرَبَ لَهُ
عَنْكَ تَلَقَّاكَ بِالانَابَةِ، وَأَخْلَصَ لَكَ التَّوْبَةَ،
فَقَامَ إلَيْكَ بِقَلْبِ طَاهِر نَقِيٍّ ثُمَّ دَعَاكَ بِصَوْت
حَائِل خَفِيٍّ، قَدْ تَطَأطَأَ لَكَ فَانْحَنى، وَنَكَّسَ رَأسَهُ
فَانْثَنَى، قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ، وَغَرَّقَتْ
دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ، يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ.
وَيَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ
الْمُسْتَرْحِمُونَ، وَيَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ
الْمُسْتَغْفِرُونَ، وَيَا مَنْ عَفْوُهُ أكْثَرُ مِنْ نِقْمَتِهِ،
وَيَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ، وَيَا مَنْ تَحَمَّدَ
إلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجاوُزِ، وَيَا مَنْ عَوَّدَ عِبادَهُ
قَبُولَ الانَابَةِ، وَيَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ
بِالتَّوْبَةِ وَيَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسيرِ،
وَيَا مَنْ كَافى قَلِيْلَهُمْ بِالْكَثِيرِ، وَيَا مَنْ ضَمِنَ
لَهُمْ إجَابَةَ الدُّعاءِ، وَيَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ
بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزاءِ.
مَا أَنَا بِأَعْصَى مَنْ عَصَاكَ فَغَفَرْتَ
لَهُ، وَمَا أَنَا بِأَلْوَمِ مَنِ اعْتَذَرَ إلَيْكَ فَقَبِلْتَ
مِنْهُ، وَمَا أَنَا بِأَظْلَمِ مَنْ تَابَ إلَيْكَ فَعُدْتَ
عَلَيْهِ، أَتُوبُ إلَيْكَ فِي مَقَامِي هَذَا تَوْبَةَ نَادِم
عَلَى مَا فَرَطَ مِنْهُ مُشْفِق مِمَّا اجْتَمَعَ عَلَيْهِ
خَالِصِ الْحَيَاءِ مِمَّا وَقَعَ فِيْهِ، عَالِم بِأَنَّ
الْعَفْوَ عَنِ الذَّنْبِ الْعَظِيمِ لاَ يَتَعـاظَمُكَ، وَأَنَّ
التَّجَـاوُزَ عَنِ اْلاثْمِ الْجَلِيْلِ لا يَسْتَصْعِبُكَ،
وَأَنَّ احْتِمَالَ الْجنَايَاتِ الْفَـاحِشَةِ لا يَتَكَأَّدُكَ،
وَأَنَّ أَحَبَّ عِبَادِكَ إلَيْكَ مَنْ تَرَكَ الاسْتِكْبَارَ
عَلَيْكَ، وَجَانَبَ الاِصْرَارَ، وَلَزِمَ الاسْتِغْفَارَ.
وَأَنَا أَبْرَأُ إلَيْكَ مِنْ أَنْ أَسْتَكْبِرَ، وَأَعُوذُ بِكَ
مِنْ أَنْ أصِـرَّ. وَأَسْتَغْفِرُكَ لِمَا قَصَّرْتُ فِيهِ،
وَأَسْتَعِينُ بِكَ عَلَى مَا عَجَزْتُ عَنْهُ.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِهِ
وَهَبْ لِي مَا يَجبُ عَلَيَّ لَكَ، وَعَافِنِي مِمَّا
أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ، وَأجِرْنِي مِمَّا يَخَافُهُ أَهْلُ
الاساءَةِ فَإنَّكَ مَلِيءٌ بِالْعَفْوِ، مَرْجُوٌّ
لِلْمَغْفِرَةِ، مَعْرُوفٌ بِالتَّجَاوُزِ، لَيْسَ لِحَاجَتِي
مَطْلَبٌ سِوَاكَ، وَلا لِذَنْبِي غَافِرٌ غَيْرُكَ، حَاشَاكَ
وَلاَ أَخَافُ عَلَى نَفْسِي إلاّ إيَّاكَ إنَّكَ أَهْلُ
التَّقْوَى وَأَهْلُ الْمَغْفِرَةِ.
صَلِّ عَلَى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد،
وَاقْض حَاجَتِي وَأَنْجِحْ طَلِبَتِي، وَاغْفِرْ ذَنْبِي، وَآمِنْ
خَوْفَ نَفْسِيْ إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْء قَدِيرٌ وَذلِكَ
عَلَيْكَ يَسِيرٌ آمِينَ رَبَّ الْعَالَمِينَ.
ترجمه :
خدايا سه خصلت مرا از مسئلت تو باز مى دارد
و يك خصلت مرا بر آن برمى انگيزد
:باز مىدارد مرا امرى كه صادر كرده اى و من از
امتثال آن كندى كردهام و نهيى كه فرموده اى و من به مخالفتش
شتافته ام، و نعمتى كه
آن را به من بخشيده اى و من در شكرش كوتاهى نمودهام،و بر
مىانگيزد مرا، به
مسئلت تو، تفضلت بر هر كه رو به تو آورد، و از راه نيكبختى به
درگاه تو آيد، زيرا
كه همه احسانهاى تو از روى تفضل است و همه نعمتهايت بىمقدمه و
بدون سابقه استحقاق
است. پس اكنون اين منم اى خداى من كه بر در خانه عزتت مانند منقادى
ذليل ايستادهام
و در عين شرمندگى به مانند سائل محتاجى عيالبار در پيشگاه تو
معترفم كه به هنگام
احسانت جز به خوددارى از عصيانت گردن ننهادم و از همگى وظايفى
كه در برابر تو داشتم
تنها به همين خوددارى اكتفا كردم و با اين همه در همگى احوال از
انعام تو بى بهره
نبوده ام، پس اى خداى من آيا اقرارم به بدى كردارم به نزد تو، مرا
سود مىدهد؟ و
آيا اعترافم به زشتى رفتارم مرا از عذاب رهائى مىبخشد؟ يا در
اين مقام و موقعيتم
تيغ خشم خود رابر من آختهاى و در همين هنگام كه ترا همى خوانم غضب
خود را ملازم من
ساخته اى؟
منزهى تو اى خدا از تو نوميد نمىشوم زيرا تو خود در توبه را به
روى من
گشوده اى بلكه همچون آن بنده ذليل به سخن مى پردازم كه در باره
خود ستمكار ونسبت به
حرمت پروردگار خود سهل انگار شده. آن بنده كه شمار گناهانش عظيم
گشته تا خطرناك
شده، و ايام عمرش روى برتافته تا سپرى گشته، تا چون بنگريسته كه
وقتكار بگذشته و
دوران عمر به پايان رسيده، و يقين كرده كه از عذاب تو پناهى و
از انتقام تو
گريزگاهى نيست، به قصد انابه بسوى تو روى آورده، و توبه اش را براى
تو خالص ساخته،
پس با دلى پاك و پاكيزه بسوى تو برخاسته و آنگاه ترا با نالهاى
محزون و آهسته
بخواند، در حالى كه از شدت فروتنى در برابر تو خم شده، و در
اثر سرافكندگى چنبر
گشته، و ترس هر دو پايش رابلرزه افكنده، و سيل اشك گونه هايش را
فرا گرفته، و در آن
حال كه تو را همى خواند كه: اى مهربانترين مهربانان.
و اى رحيم تر كسى كه طالبان
رحمت شب و روز آهنگ او كنند، و اى مهربانتر كسى كه آمرزش طلبان گرد
او گردند، و اى
كسى كه عفوت از انتقامت فزون است. و اى كسى كه خشنوديت از خشمت
بيشتر است. و اى كسى
كه بوسيله حسن تجاوز بر خلق خود منت نهاده اى، و اى كسى كه بندگانت
را به پذيرفتن
توبه عادت دادهاى و اى كسى كه اصلاح امور فاسدشان را بوسيله توبه
خواسته اى. و اى
كسى كه از عمل ايشان به مقدار اندك خشنود شدهاى و اى كسى كه
اندك ايشان را پاداش
فراوان داده اى. و اى كسى كه اجابت دعا را بر ايشان ضمانت كرده اى
و اى كسى كه به
آيين تفضل، پاداش نيك را بر عهده خود به ايشان وعده داده اى من
گناهكارترين
گناهكارى نيستم كه تو او را آمرزيده باشى و نكوهيدهترين كسى
نيستم كه عذر به درگاه
تو آورده و تو عذرش را پذيرفته باشى، و ستمكارترين كسى نيستم كه
نزد تو توبه كرده و
تو باز با او احسان كرده باشى باز مى گردم بسوى تو در چنين حال،
بازگشتن كسى كه از
كرده پيشين خود پشيمان، و از آنچه بر او گرد آمده نگران است و
از ورطه اى كه در آن
افتاده از روى خلوص شرمسار است، و مى داند كه عفو از معصيت عظيم در
نظر تو بزرگ
نمى نمايد و در گذشتن از گناه بزرگ بر تو دشوار نيست، و تحمل
جرمهاى بيرون از حد بر
تو گران نمى آيد و محبوبترين بندگانت نزد تو كسى است كه سركشى
بر تو را فرو گذارد.
و از اصرار بر گناه، اجتناب كند، و طلب آمرزش را ادامه دهد. و من
نزد تو بيزارى
مى جويم از آنكه سركشى كنم، و به تو پناه مى برم از آنكه در گناه
اصرار ورزم، و
براى آنچه در آن كوتاهى كرده ام، از تو آمرزش مىطلبم، و براى
هر عملى كه از انجامش
فرو مانده ام از تو يارى مى جويم.
خدايا بر محمد و آلش رحمت فرست، و حقوقى را كه
بر ذمه من دارى بر من ببخش، و از آنچه مستوجب آنم معافمدار و
از آنچه بدكاران از
آن هراسانند، پناهم ده، زيرا كه تو بر عفوت كمال قدرت دارى، و براى
آمرزش، مورد
اميدوارى هستى و به درگذشتن از گناه معروفى، حاجتم را جز در خانه
تو محل طلبيدنى، و
گناهم را غير از تو آمرزنده اى نيست. حاشا كه چنين نباشى! و من جز
از تو بر خود بيم
ندارم. زيرا كه توئى سزاوار پرهيزكارى، و اهل آمرزش
.
بر محمد و آلش رحمت فرست،
و حاجتم را روا كن. و مطلبم را برآور و گناهم رابيامرز. و دلم را
از ترس ايمن ساز،
زيرا كه تو بر هر چيز قدرت كامل دارى. و آن كار بر تو آسان است.
دعايم را مستجاب
فرماى، اى پروردگار جهانيان.
| 
