بسم الله الرحمن الرحيم

حوراء بهشتی مدينه

 انا اعطیناک الکوثر

در و ديوار مكه را آيينه بندان كنيد. آسمان مكه را ستاره باران كنيد. از عرش تا فرش را با گل‏هاى ياس بياراييد. امشب خانه محمد صلى الله عليه و آله ميهمانى كوچك از آسمان دارد. ميهمانى كه قدومش از خاك تا افلاك را نور افشان كرده است. ميهمانى كه همچون شهاب، شب تاريك جاهليت را مي شكافد و در آغوش پر مهر پدر جاى مي گيرد.

امشب حوريان بهشتى، ملكوت را آذين بسته ‏اند و بى تاب ديدار بانوى هر دو عالمند. كوثر بال در بال ملائك هفت آسمان راه را مي پيمايد تا زمين را با شميم حضورش عطر آگين كند.

نداى وحى در آسمان مكه طنين انداز مي شود كه ‏اى محمد « انا اعطيناك الكوثر ».

وه چه تماشايى است چهره‏ ى اين كوثر بهشتى. آه چه معصومانه بر روى مادر لبخند مي زند.

چه آرام محاسن پدر را نوازش مي كند و مصطفى صلى الله عليه و آله چه عاشقانه گونه‏ ى به گل نشسته‏ اش را بوسه گاه خويش قرار مي دهد.

اشك شادى در چشمان خديجه مي درخشد و قلبش مالامال از شادى و سرور است. در آئينه ی چشمان پدر تصويرى جز چهره‏ ى نازنين فاطمه سلام الله علیها نيست.

چشمان دلرباى حوراء بهشتی مدينه آرام و قرار از اهل خانه ربوده است. پيامبر هر لحظه از جام زلال اين كوثر آسمانى سرمست مي شود. از اين پس مژگان سياهش در آفتاب سوزان مصائب، سايه بان رسول خدا صلى الله عليه و آله و همسر مهربانش خواهد بود. دردانه ی ‏نبى با چشمانى كه درياى مواج رحمت الهى است، قلب جراحت ديده ی ياران اندك پدر را التيام مي بخشد و خاطر بى قرارش را آرامشی ازلى مي بخشد.

آرى تاريخ در دستان كوچك اين كودك آسمانى است.

اين كوكب درخشان رسالتى بر دوش دارد، به بزرگى تمامى تاريخ، به گستره ی تمامى قرن‏ها و زمان‏ها.

يازده ستاره از دامان اين خورشيد فروزان بر بلنداى گيتى نورافشانى خواهند كرد.

يازده سرو از لاله زار اين باغبان ملكوتى سر به افلاك خواهند كشيد.

او آمده است تا در اندك صباح عمر خويش، عمرى جاودانه به حيات شيعه دهد و با مظلوميت‏ خويش غربت را به تفسير بنشيند.

او آمده تا بر بند عشق جلوس كند و حيات و ممات عاشقانه را به سالكان طريقت ولايت ‏بياموزد .

خوش آمدى اى اختر تابناک آسمان ولایت

قدومت ‏ستاره باران