جوان پر تلاش

امير تيمور گورکاني ، در هر پيشاوري چنان پايداري مي کرد که هيچ مشکلي نمي توانست او را از رسيدن به هدف باز دارد . هنگام روي آوردن سختي ها ، همواره مي گفت:

روزي در جواني از دشمن شکست خوردم ، به ويرانه اي پناه بردم و به پايان کار خويش مي انديشيدم . ناگهان چشمم بر مورچه اي ناتوان افتاد که دانه گندمي از خود بزرگتر برداشته بود و از ديوار بالا مي رفت . چون نيک شمارش کردم ، ديدم آن دانه گندم، شصت و هفت مرتبه بر زمين افتاد ، اما مورچه دانه را رها نکرد و سرانجام آن را بر سر ديوار برد .

از ديدن اين استقامت و پايداري ، چنان قدرتي در من پديدار شد که هيچ گاه آن را فراموش نمي کنم . با خود گفتم : « اي تيمور! تو از اين مورچه کمتر نيستي ، برخيز و بکوش و در پي کار خود باش! » . برخاستم ، همت گماشتم و پايداري ورزيدم تا بدين پايه از عزت و سلطنت رسيدم .