درس سيزدهم

 تنوین

تنوین نون ساکنی است که در آخر بعضی از کلمات خوانده می شود ولی نوشته نمی شود و بر سه قسم می باشد
 

اول: تنوین نصب ---ً—یا فتحه
فتحه + نون ساکن = تنوین نصب
---ً-- = نْ + ---َ--

نکته: با تنوین نصب غالبا الف می باشد اما آن الف تلفظ نمی گردد

مانند
قَوْمًا – مَفَازًا - عَلِیمًا

خًا	حًا	جًا	ثًا	تًا	بًا	ءًا
صًا	شًا	سًا	زًا	رًا	ذًا	دًا
قًا	فًا	غًا	عًا	ظًا	طًا	ضًا
يًا	هًا	وًا	نًا	مًا	لًا	کًا

در سه حالتی که توضیح داده می شود بعد از تنوین فتحه، الف واقع نمی شود
 

الف: وقتی که کلمه به (ة) ختم شود
مَائِدَةً – اَعِزَّةً – مَوْعِظَةً

ب: وقتی که کلمه به (اء) ختم می شود
بَلَآءً - فِدَآءً - اَحْیَآءً

ج: وقتی که کلمه به (ی) ختم شود
هُدیً – ضُحیً - طُویً

دوم: تنوین جر ---ٍ-- یا کسره
کسره + نون ساکن = تنوین جر
---ٍ-- = نْ + --ِ--

مانند
قَوْمٍ – بَعْضٍ – قَرْیَةٍ

سوم: تنوین رفع ---ٌ-- یا ضمه
ضمه + نون ساکن = تنوین رفع
---ٌ-- = نْ + --ُ--

مانند
شَکُورٌ – کَبِیرَةٌ – مَوْعِظَةٌ